Protokól z Kioto

Protokół z Kioto jest międzynarodowym porozumieniem powiązanym z Ramową Konwencją Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (United Nations Framework Convention on Climate Change - UNFCCC). Najważniejszym aspektem Protokołu z Kioto jest to, że wyznacza on wiążące cele redukcji emisji gazów cieplarnianych dla 37 państw uprzemysłowionych oraz Wspólnoty Europejskiej. Cele te wynoszą średnio 5% w porównaniu z poziomem emisji w 1990 r. w pięcioletnim okresie 2008-2012.

Główną różnicą pomiędzy Protokołem i Konwencją jest to, że podczas gdy Konwencja zachęciła kraje uprzemysłowione do stabilizacji emisji gazów cieplarnianych, to Protokół zobowiązuje je do zrobienia tego.

Biorąc pod uwagę, że to kraje rozwinięte odpowiadają głównie za obecny, wysoki poziom gazów cieplarnianych w atmosferze w rezultacie ponad 150 działalności przemysłowej, Protokół w większym stopniu obciąża państwa uprzemysłowione zgodnie z zasadą „wspólnej lecz zróżnicowanej odpowiedzialności”

Protokół z Kioto został przyjęty w japońskim mieście Kioto w dniu 10 grudnia 1997 r. i wszedł w życie w dniu 16 lutego 2005 r. Do tej pory Protokół ratyfikowało 184 Stron Konwencji. Szczegółowe zasady wdrożenia Protokołu zostały przyjęte podczas COP 17 w Marrakeszu w 2001 r. i noszą one nazwę Porozumień z Marrakeszu (Marrakesh Accords).