Sektory objęte systemem

Mimo że handel emisjami potencjalnie może objąć różne sektory gospodarki i wiele gazów cieplarnianych, EU ETS koncentruje się na tych emisjach, które można z dużą dokładnością zmierzyć, zgłosić i zweryfikować.

W pierwszym okresie handlowym, w latach 2005-2007, system obejmował emisje dwutlenku węgla generowane przez obiekty przemysłu energetycznego i ciepłowniczego o wysokim poziomie emisji oraz w innych wybranych energochłonnych sektorach przemysłowych, takich jak: spalarnie, rafinerie ropy naftowej, piece koksownicze, huty żelaza i stali oraz cementownie, cegielnie, huty szkła, zakłady produkujące wapno, ceramikę, pulpę i papier.

W drugim okresie handlowym, w latach 2008-2012, systemem objęto również emisje podtlenku azotu powstające przy produkcji kwasu azotowego. Oprócz tego, od 1 stycznia 2008 r. granice geograficzne europejskiego systemu handlu emisjami zostały rozciągnięte poza 27 państw członkowskich UE, obejmując Islandię, Liechtenstein i Norwegię.

W niektórych przypadkach próg wielkości oparty na zdolności lub wydajności produkcyjnej określa, które zakłady indywidualne w sektorach objętych systemem muszą w nim uczestniczyć. Obecnie system obejmuje około 11 tys. obiektów w UE, co stanowi mniej więcej 50% całości emisji dwutlenku węgla i około 40% ogólnych emisji gazów cieplarnianych.

Począwszy od roku 2012 EU ETS obejmie także emisje dwutlenku węgla pochodzące z lotnictwa cywilnego. Oznacza to, że wszystkie linie lotnicze wykonujące loty do i z lotnisk europejskich będą zobowiązane do uzyskania uprawnień do emisji wygenerowanych podczas tych lotów. Wykorzystanie handlu emisjami do zmierzenia się z kwestią szybko rosnących emisji w przemyśle lotniczym jest w pełni zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami UE oraz z decyzjami podjętymi na zgromadzeniu Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego w 2004 r.

Proponuje się, by od 2013 r. EU ETS objął dodatkowo: obiekty zajmujące się wychwytywaniem, transportem i geologicznym składowaniem gazów cieplarnianych; emisje CO2 generowane przez przemysł petrochemiczny, przy produkcji amoniaku i aluminium; emisje podtlenku azotu pochodzące z produkcji kwasów azotowego, adypinowego i formylokarboksylowego oraz emisje tetrafluorku węgla wydzielane przy produkcji aluminium.

Jednocześnie stworzy się rządom możliwość wyłączenia z EU ETS niewielkich spalarni, jeżeli wdrożone zostaną rozwiązania fiskalne lub inne rodzaju, które spowodują porównywalną redukcję ich emisji.

Oczekuje się, że powyższe zmiany w zakresie obowiązywania systemu wniosą do niego równowartość emisji netto w wysokości 120-130 milionów ton CO2 rocznie od 2013 r., rozszerzając zasięg EU ETS z około 40% do 43% całkowitych unijnych emisji gazów cieplarnianych.